‘Golden Earring in the USA’
by Gerard Wessel
Voorwoord van Bor Beekman:
Wie op pad gaat met fotograaf Gerard Wessel verwacht rock-’n-roll. Wessel is de chroniqueur van de straat, van de nacht en de zelfkant. De keer dat ik hem als journalist vergezelde op Bonaire voor een reportage over Herman Brood in het weekblad Nieuwe Revu, riep de Caribische eilandsraad na de publicatie op ons tot ‘persona non grata’ te verklaren. Dit vanwege de toegebrachte ‘schade voor het toerisme’: op Wessels compromitterende coverfoto poseerde de zanger/schilder, een jaar voor zijn sprong vanaf het Hilton-hotel, naakt voor een groot kruisbeeld.
In 2002 vlogen we wederom de oceaan over, nu voor de Golden Earring. Nederlands grootste band – George Kooymans, Barry Hay, Rinus Gerritsen, Cesar Zuiderwijk – zat in een tot studio verbouwde boerderij in de Verenigde Staten, in een gehucht boven New York: Millbrook U.S.A – meteen ook de albumtitel. Zanger en liedschrijver Hay eerde zijn vriend en collega Brood in een van de op te nemen liedjes, Colourblind: ‘Colourblind/ risking your life/ a brush stroke/ and a rooftop dive.’
De Earring ís rock-’n-roll. Alles meegemaakt, bovenal tijdens de tournees door het Amerika van de jaren zeventig en tachtig. De gedeelde bills met de grootste rock-acts op aarde, de opwekkende middelen, die achter de band aan reizende groupies, de inhalige concertpromotors, of de met kettingen zwaaiende Hells Angels tussen het publiek. Ook op het podium was er vaak extra spektakel: Cesars gymnastische sprongen over zijn drumstel, of die pyromane inslag van de band. Wat een grap is in Rob Reiners filmklassieker en mockumentary This is Spinal Tap, waarin een van de (vele) drummers van de rockband uit op het podium ‘ontploft’, maakte de Earring meermaals (bijna) echt mee, met dank aan de weinig verantwoorde vuurwerk-knutselkunst.
Maar wat Wessel vastlegde in Millbrook betrof een ander soort rock-’n-roll. Een pure, of meer verankerde vorm. Niet de woeste sprongen van een band die bezig is het te maken, maar de schoonheid van een band die dat punt al voorbij is. De ambachtelijkheid en onderlinge lol van een stel op elkaar ingespeelde vijftigers. Schavend aan een nieuwe set liedjes in een perfect uitgeruste maar níet gelikte studio, gelegen in het soort middle-of-nowhere landschap waar je als vanzelf in Americana-sferen geraakt. Vier koppige, aan elkaar en de band verknochte mannen, die uiteindelijk toch precies doen wat ze zelf willen – wellicht het geheim van hun langdurige bandverbond.
Wessel documenteerde het studio-proces en leverde de fotografie voor het album-artwork, maar hij fotografeerde ook tussen de bedrijven door. De onbewaakte momenten, in fraai zwart-wit. Barry in het ochtendzonnetje, bezig met wat buikspieroefeningen. George aan de bar, zwaaiend met een flink formaat revolver van de studio-eigenaar. De Amerikaanse gitarist Frank Carillo, vriend van George en een soort van vijfde Earring-lid, was er continu bij, ook op het album. Hij woont in de buurt en tipte de band deze studio.
Een van de meest vrolijke foto’s in Golden Earring in the USA is die waarop de voltallige Earring dubbel ligt, terwijl een serveerster nog wat koffie bijschenkt. ‘Wie zijn jullie?’ vroeg ze. ‘Golden Earring,’ antwoordde de Earring. Eén, hooguit twee tellen was het stil in de diner van Millbrook. Toen klonk een verbaasde stem van een andere klant. ‘The Golden Earring?’ Totaal overrompeld schudde de Amerikaan de handen van de bandleden uit Den Haag. ‘Dit kan niet waar zijn!’ Tegen de andere bezoekers: ‘Radar Love, dat zijn zíj!’
Meer dan twintig jaar later zocht fotograaf Wessel Barry, Rinus en Cesar nog eens op. Fragmenten van die gesprekken vergezellen zijn fotografie in dit boek.
George overleed op 23 juli 2025, waarna Golden Earring de facto ophield te bestaan.
Specificaties
Uitvoering hardcover
Aantal pagina’s 156
ISBN 9789089753977